Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Η/Υ




Όλοι ξέρουμε πόσο σημαντικοί είναι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές στη καθημερινότητα μας και τους παίρνουμε σαν κάτι το δεδομένο. Ακόμα και η γενιά των 30αριδων που δεν μεγάλωσε έχοντας υπολογιστή στο σπίτι. Εμείς μεγαλώσαμε με μια ασπρόμαυρη τηλεόραση και ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Το πρόγραμμα ξεκινούσε γύρω στις τέσσερις το απόγευμα και περιμέναμε πως και πως να παίξει ο εθνικός ύμνος για να ξεκινήσουν τα “παιδικά”. Στη συνέχεια ήρθε η έγχρωμη τηλεόραση και η επανάσταση του video, το οποίο με τη σειρά του “πέθανε” με τον ερχομό της ιδιωτικής τηλεόρασης και αναγεννήθηκε με το dvd. Στο ενδιάμεσο σχεδόν σε κάθε σπίτι μπήκε και ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής ο οποίος όλο και περισσότερο εισβάλει στη καθημερινότητα μας. Εκεί όμως που πραγματικά δεν υπάρχει ζωή χωρίς υπολογιστή είναι στο εργασιακό περιβάλλον των περισσοτέρων από μας. Τη Παρασκευή παρέδωσε πνεύμα ο server στη δουλειά μου και ακολούθησε πραγματικά αγώνας δρόμου ώστε μπορέσουμε να κάνουμε έστω και τις βασικές καθημερινές δουλειές μας. Ευτυχώς που έγινε Παρασκευή αλλά ακόμα και έτσι φτάσαμε Δευτέρα και ακόμα δεν έχει λυθεί το πρόβλημα, οπότε οι δουλειά συσσωρεύεται και όταν με το καλό λειτουργήσει ο server θα τρέχουμε και δε θα φτάνουμε. Και στο σπίτι όμως αν τύχει μια μέρα και δεν έχω Internet αισθάνομαι σαν άνθρωπος των σπηλαίων, σαν να είμαι αποκομμένος από τον κόσμο και φαντάζομαι ότι με τα χρόνια η εξάρτηση αυτή θα μεγαλώνει.

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Παππούς ετών 30 something... (μέρος πρώτο)

Κλασική ερώτηση: Μα καλά ακόμα ακούς Heavy Metal, δε βαρέθηκες? Αυτά είναι για τα δεκαπεντάχρονα.

Απαντήσεις:

1) Και γιατί να βαρεθώ δηλαδή? Μήπως η μουσική έχει ηλικία και δεν το ξέρω? Ή μήπως έχει ώρα. Το μόνο κακό αυτής της ηλικίας και εφόσον έχεις κάνει οικογένεια είναι το που θα βρεις χρόνο να ακούσεις. Η απάντηση συνήθως μια και μοναδική. Στο αυτοκίνητο. Έτσι λοιπόν ξυπνάω και γω 06:45. 07:30 είμαι στο αυτοκίνητο και βάζω να ακούσω το νέο Slayer π.χ. Υπάρχει βέβαια μια πιθανότητα να αρχίσω να βλέπω τα κόκκινα πράσινα αλλά εδώ έρχεται το πλεονέκτημα της ηλικίας. Ωριμότητα και αυτοπειθαρχία!!!

2) Και γιατί να βαρεθώ δηλαδή? Metal  ακούς όχι απλά και μόνο για να διασκεδάσεις αλλά και για τα συναισθήματα που σου βγάζει και τα οποία είναι ποικίλα. Από οργή και θλίψη μέχρι ευφορία και ψυχική ανάταση. Διαλέγεις και παίρνεις ανάλογα με τη διάθεση. Σε ποια άλλη μουσική το βρίσκεις αυτό?

3) Και γιατί να βαρεθώ δηλαδή? Ακούω metal σημαίνει ακούω πως παίζει ο κιθαρίστας, ο ντράμερ, ο μπασίστας. Ρε τον άτιμο τον τραγουδιστή είδες τη νότα έβγαλε? Και όλα αυτά χωρίς απαραίτητα να έχει κάνεις μουσικές γνώσεις. Κάτι σαν προπονητής της εξέδρας δηλαδή. Στον ένα δίσκο αποθεώνεις τον "παικταρά" και στον επόμενο θάβεις το "ταγάρι". Κάποιες φορές μάλιστα κάνεις το ίδιο και ακούγοντας τα τραγούδια του ίδιου δίσκου.

Για όλα αυτά λοιπόν, αλλά και για πολλά άλλα δεν θα βαρεθώ ποτέ.

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Κατάλαβε κανείς τίποτα?

Πέρασε και φέτος η 17 Νοεμβρίου. Η επέτειος του πολυτεχνείου θυμάστε? Μια μέρα εθνικής μνήμης και τα σχετικά. Το θέμα είναι ότι αν δεν είσαι μαθητής ή φοιτητής μάλλον δεν κατάλαβες και πολλά αφού πήγες στη δουλειά όπως κάθε μέρα. Επίσης αν ζεις εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης κατάλαβες ακόμα λιγότερα αφού δεν ένιωσες ούτε το μποτιλιάρισμα λόγω τον κλειστών δρόμων!!! Τα κανάλια? Τι να πουν τα κανάλια. Μια απλή αναφορά και πάμε παρακάτω. Δεν έγιναν βλέπεις εκτεταμένα επεισόδια, δεν χύθηκε λίγο αίμα.

Υ.Γ. Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Υ.Γ. 2 Ωχ αδερφέ τι μας είπες τώρα, εδώ δεν θυμόμαστε τι φάγαμε το μεσημέρι!!!

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Σε αυτό το εξαιρετικό στιλιστικά (αλληλούια) blog παραθέτω τα διάφορα "ανοσιουργήματα" μου που λαμβάνουν χώρα κυρίως τα βράδια που είμαι μόνος μπροστά στο pc ή το στερεοφωνικό μου. Είτε πρόκειται για κάποιον αγαπημένο δίσκο που κάθισα να ακούσω, είτε για κάποιο συννεφάκι που ανέβασα στο mixcloud είτε ακόμα για κάποια εκπομπή του πάλε ποτέ κραταιού  (λέμε τώρα) radiojinx, είτε τέλος για κάτι τελείως άσχετο με τα παραπάνω. Ελπίζω να τα ευχαριστηθείτε όσο και 'γω.